Op de site "Dit denkt Derek" (www.derekotte.nl) verscheen recentelijk een emotioneel artikel over het conflict in het Midden-Oosten en werd Israel aangevallen en de palestijnen geportretteerd als een arm en hongerig volk dat vecht voor haar vrijheid tegen een beestachtige zionistische entiteit.

Wij wilden u het artikel en vooral onze reactie (waarvan we maar moeten afwachten of de moderator het door de censuur laat komen) niet onthouden. Zo leggen we e.e.a. maar weer eens vast voor de geschiedschrijving.

Helaas en voor ons onbegrijpelijk heeft Derek Otte via twitter laten weten een kopie van het gewraakte artikel op onze site niet op prijs te stellen en verzocht om verwijdering. Misschien is hij achteraf toch tot het inzicht gekomen dat het artikel in kwalitatieve zin minder goed was, al zijn wij van mening dat het een aardige start is voor een discussie. Aan het verzoek geven wij echter uiteraard gehoor. Op de website van Derek Otte kunt u het artikel uiteraard nog wel lezen.

Onze reactie op het artikel willen wij u toch niet onthouden:

Ik ga me niet te buiten aan vergelijkingen over wie wreder is, wie gewelddadiger, wie goed en wie fout. Niet over wie of wat er eerder was, de vraag en het dilemma van de actie en reactie, de oorzaak en het gevolg. Zo’n discussie eindigt ergens in de pre-historie en heeft niets meer te maken met het huidige conflict in het Midden-Oosten tussen palestijnen en Israeli’s, tussen Arabieren en Joden.
Je stuk vraagt wel om een reactie, een korte opsomming van historische feiten en rechtzetting van enkele onjuistheden.
In alinea 2 spreek je over Israel als “het land van onschuldig bloed en fosfor”. In brede zin kun je hier doelen op de Israelische strijd tegen het palestijnse terrorisme (palestijns bloed dus) en het vermeende gebruik door Israel van fosforgranaten in de operatie Cast Lead. Maar je kunt ook doelen op de palestijnse terreuraanslagen in de afgelopen decennia (joods bloed) en het recente gebruik van fosforgranaten door palestijnen. Ik vrees dat je het alleen hebt over palestijns bloed en Israelische fosforgranaten hetgeen jammer is want daarmee geef je een eenzijdig beeld.
In de derde alinea spreek je over “het gebied Palestina”. Je vergeet hier, misschien bewust, het woordje “mandaatgebied”, hetgeen de hele zaak direct in een heel ander licht zet. Geen autonome onafhankelijke staat met een oorspronkelijke bevolking maar een Brits mandaatgebied na het einde van een bezetting door de Turken. En de vreedzame samenleving (tussen de Arabische bevolking en de joodse minderheid ) moet met de nodige relativiteit en scepsis worden bezien. In de vierde alinea maak je een onderscheid tussen joden en zionisten. Terecht want niet alle joden zijn zionisten maar ook gevaarlijk want alle zionisten zijn wel joden. Het loskoppelen van beide groepen/begrippen en het verguizen van de ene groep heeft uiteraard vergaande consequenties en kan gemakkelijk leiden tot misverstanden. En op die misverstanden wordt je artikel verder opgetuigd. Niet joden gaan over “kinderlijken” (emotioneel trouwens; waarom nu juist de kinderen terwijl het aantal palestijnse kinderslachtoffers het kleinst is) maar zionisten, niet joden misbruiken de holocaust maar de zionisten. In jouw optiek is de minister van defensie Ehud Barak verantwoordelijk voor “kinderlijken” en dus een zionist. Hij werd echter als jood geboren uit joodse ouders in het mandaatgebied palestina. Je doet er verstandiger aan het zionisme te zien als een eens succesvolle politieke (en eventueel religieuze) stroming die wedijverde voor de oprichting van een onafhankelijke joodse staat in Israel (of eventueel ergens anders in de wereld). Wedijverde en niet afdwingen, de wereldgemeenschap is voor en na WOII zelf accoord gegaan met de oprichting van een joodse staat Israel.
In de vijfde alinea volg je de aloude en beproefde strategie van het bewezen gelijk door een oppositioneel lid of groep binnen een gemeenschap een leidende positie toe te kennen om daarmee je eigen gelijk te ondersteunen. De Duitsers verwezen naar de Nederlandse NSB’ers om daarmee hun hoop op een massale collaboratie met het Germaanse gedachtengoed sterker te maken, de NSB beriep zich in de beginjaren op haar joodse leden om iedere schijn van anti-semitisme te voorkomen en jij beroept je nu op een zeer kleine, fanatieke extreem-religieuze anti-Israel minderheid.
In alinea 6 doe je juist wat je naar eigen zeggen niet wilt namelijk geschiedenisles geven. Helaas geef je die les vanuit een bepaald standpunt die nogmaals helaas uitblinkt in eenzijdigheid; je spreekt opnieuw over zionisten die de staat Israel uitriepen terwijl er op dat moment vele niet zionistische-joden waren die door de gebeurtenissen in de WOII fervent voorstander waren van een eigen joodse staat als laatste vluchtplaats voor de weinige overlevenden van het sterk gedecimmeerde Europese jodendom. Ook geef je aan dat Engeland zich voorstander toonde van een joodse staat terwijl Engeland zich juist in 1947 in de VN onthield van stemming.
Alinea 7 zou ik het kopje “jaloezie” willen meegeven. Jaloersheid op de overblijfselen van een sinds 2000 jaar vervolgd volk die zich een eigen veilige plek op de wereld wenste en die plek ook kreeg (al was het niet veilig).
Alinea 8 kent als thema het sprookje van het “inpikken” van land van de “palestijnen”. Terwijl het toch duidelijk en bewezen is dat de joden veel waardeloos en onvruchtbaar land voor exorbitante prijzen kochten van rijke Arabische hereboeren en volgevreten Arabische uitbuiters. De archieven van het nog steeds bestaande Joods Nationaal Fonds liggen vol met documenten over deze aankopen.
De volgende alinea’s borduren voort op je meelijwekkende beeld van palestijnen als onderdrukt volk, arm en hongerig, strijdend tegen een militair oppermachtig Israel. Laat me je uit de droom helpen. Er bestaat niet zoiets als een palestijns volk, het begrip “palestijnen” is een slimme uitvinding van Yasser Arafat in 1964 als middel om de bloedige strijd tegen de verachtelijke joden (of zionisten zo je wilt) aan te gaan. Arm en hongerig omdat het zelfverkozen palestijnse leiderschap er sinds 1948 niet in is geslaagd om zo’n 700000 mensen een menswaardig bestaan te geven. Dit leiderschap gaf er de voorkeur aan om veel geld uit te geven aan wapens en terrorisme en vooral eigen voordeel (hoeveel bedroeg het privé-vermogen van PLO-leider Arafat?) en liet de bevolking bewust creperen in onleefbare vluchtelingenkampen. En dat tot op de dag van vandaag. Het is ongekend in de geschiedenis van de mensheid dat een VN-orgaan al meer dan een halve eeuw tot taak heeft de monden te voeden van inmiddels de derde of vierde generatie palestijnse “vluchtelingen”. En de olie-steenrijke Arabische broedervolken kijken glimlachend toe en steken geen hand uit of hun leiders bemoeien zich alleen met het handhaven van hun eigen dictatoriale posities (Syrie, Egypte, Libie etc.). Ook de extremistische islamitische terreurgeweging Hamas en de machtbeluste Fatah zitten op deze lijn.
In de laatste alinea’s ben je dan wel weer eerlijk; je ziet jezelf als subjectief en simpel, niet in staat tot meer dan een zwakke onderbouwing. Mijn bovenstaande reactie heeft die subjectiviteit, simpelheid en zwakke onderbouwing wel duidelijk gemaakt.
En toch is er een punt van overeenkomst tussen ons, twee woorden in je artikel brengen ons dichter bij elkaar, misschien wel dichter dan we onszelf kunnen voorstellen. Die woorden zijn שָׁלוֹםen السلام
En ik wil er graag nog drie woorden aan toevoegen: עם ישראל חי
Am Israel Chai ofwel het volk van Israel leeft.
Tot slot: ik zou je willen aanraden je voornemen zeker uit te voeren en naar Israel af te reizen. Het zal je zeker helpen bij het verkrijgen van een beter beeld van en bijdragen aan een betere kijk op het conflict in het Midden-Oosten in het algmeen en de positie van Israel in het bijzonder.
Een prettig verblijf.

Op internet verscheen enkele weken geleden onderstaande oproep van de de Werkgroep ZWO (Zending –Werelddiaconaat-Ontwikkelingssamenwerking) van de Protestantse Gemeente Nuenen (PGN) en de Werkgroep MOV (Missie –Ontwikkeling –Vrede)van de Katholieke Parochie Nuenen.

ISRAEL EN DE PALESTIJNEN
DONDERDAG 24 MAART 2011 20 UUR
REGENBOOG Sportlaan 5 NUENEN
HOOFDSPREKER: MR. DRIES VAN AGT (oud premier)
schrijver van het boek “Een schreeuw om recht” over de Palestijnse kwestie
2e spreker: Meta Floor medewerker Kerkinactie werkzaam in het Palestijnse Oost-Jeruzalem
3e spreker: Jaap Hamburger, voorzitter van Een Ander Joods Geluid (Nederlandse joodse organisatie die kritisch staat tegenover de politiek van Israël)
Gespreksleider: Paul de Witte
EEN AVOND VAN INFORMATIE, ANALYSE EN DISCUSSIE – OOK MET U!!!

Een interessant gegeven, met name de laatste zin. En met wat handig geplaatste uitnodigingen naar de plaatselijke pers en mensen in de buurt van Nuenen werd eenieder door ondergetekende opgeroepen om toch vooral in te gaan op de vriendelijke uitnodiging en aanwezig te zijn op deze avond.

De kerkeraad in Nuenen wist van te voren uiteraard niet wat ze over zich heen zouden halen anders had ze er misschien wel twee keer over gedacht voor ze Dries van Agt uitnodigden om zijn uitermate eenzijdige, beperkte en verbitterde visie over Israel voor een zaal vol publiek te berde te brengen. Met daarbij Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid (EAJG) en dan als klap op de vuurpijl Meta Floor van Sabeel op dezelfde avond over de vloer geeft een dosis eenzijdigheid die kan worden gezien als een provocatie en een klap in het gezicht van een ieder die Israel een warm hart toedraagt.
Het werd, zo blijkt uit de verslagen van de avond, een roerige bijeenkomst. Op diverse sites en op twitter nam het geheel steeds groter proporties aan.

 

Ik hecht er dan ook aan onderstaande verklaring af te geven en over te gaan tot de orde van de dag:
De organisatie van de avond, de werkgroep ZWO van de Prot. gemeente Nuenen (PGN) en de werkgroep MOV de Katholieke Parochie Nuenen hebben op internet reclame gemaakt voor de “discussie-avond”. De organisatie heeft ervoor gekozen om een aantal avonden te organiseren waarbij telkens slechts 1 kant van het Israelisch/palestijnse conflict wordt belicht. Binnenkort is er een avond met het CIDI, CvI en de Katholieke Raad voor Israel.
Omdat het naar zeggen van de organisatie om een discussie-avond ging lijkt het voor de hand liggend om ook anderdenkenden te laten participeren.
O.g. heeft daartoe een aantal mensen opgeroepen om vooral deel te nemen. Ook vanuit andere organisaties is spontaan opgeroepen naar Nuenen af te reizen. Een oproep daartoe van de Israelische ambassade in Den Haag heb ik niet gezien. Zelf ben ik op de bewuste avond helaas niet aanwezig geweest.
Naar ik heb begrepen was het een goed bezochte avond, de gemoederen liepen hoog op, vooral omdat het uiteindelijk niet om een discussie ging maar om een eenzijdige voordracht. Naar ik heb begrepen is er na afloop van de roerige avond door voor- en tegenstanders nog gewoon met elkaar gediscussieerd.
Het is uiteraard jammer dat er vooraf telefonisch bedreigingen zijn geweest waardoor het noodzakelijk was om – zo begrijp ik – politie-bewaking te regelen. Dit zou niet nodig moeten zijn.
Uit bovenstaande blijkt maar weer eens de macht van internet; een oproep op een site leidt tot een reactie die weer leidt tot datgene dat in Nuenen op 24 maart heeft plaatsgevonden: een samenkomst van mensen met verschillende ideeen over het Israelisch/palestijnse conflict. Een prima zaak.

m.vr.gr.
Eliezer Yair

 

Op de pro-palestijnse site "Hotel Terminus" http://eindpunt.blogspot.com/ verscheen op 26 maart het volgende bericht. Wat opvalt in het artikel is dat er veel wordt gesproken over Eliezer Yair echter zonder de gebruikelijke journalistieke uitgangspunten in acht te nemen van hoor- en wederhoor. Het artikel willen wij u niet onthouden.

 

Israëlische ambassade riep op tot verstoring van lezing  

Act For Israel is the leading digital platform for pro-Israel activism. We rely on the latest Internet-based technology to win the war on ideas. We believe that Israel has the right to live in peace and security, and that all people deserve the right to live in dignity. Our goal is to share this centrist position with a wide audience to correct misinformation, end demonization, stop delegitimization, and to give Israel a well-needed voice.

 

  

Ambassade

Veel hangt af van het standpunt van de Europese Unie. De EU heeft het zichtbaar moeilijk bij het bepalen van haar politieke standpunt in het Israelisch-palestijnse conflict. Zo wil de EU graag profiteren van de lucratieve handelsbetrekkingen met het westers georiënteerde en welvarende Israel echter financiert het via de achterdeur de PA TV die aanzet tot Jodenhaat, islamitisch terrorisme en de vernietiging van de staat Israël. De hoofdonderhandelaar van de PA Saeb Erekat zegt euforisch dat palestijnse diplomatieke missies in het buitenland en vooral Europa steeds meer de status krijgen van “ambassades van een bezet land”. De Israëlische krant Jerusalem Post wist onlangs te melden dat ongeveer 10 EU-landen van plan zijn de status van palestijnse vertegenwoordigingen in hun (hoofd)steden in de nabije toekomst op te waarderen tot volwaardige diplomatieke missies. De krant verzuimde echter te melden welke 10 landen dat precies zijn zodat niet is na te gaan of dit aantal klopt. Dit zou overigens ook betekenen dat de Palestijnse ambtenaren volledige diplomatieke immuniteit gaan genieten, een ware dreiging gelet op de terroristische achtergrond van enkele van deze ambtenaren. De landen volgen het voorbeeld van Noorwegen die tot grote bezorgdheid van Israel zo’n besluit recent nam. Ook hebben drie Zuid-Amerikaanse landen al onbesuisd besloten een Palestijnse staat met de grenzen van 1967 te erkennen. Maar zal het eenzijdig uitroepen van een onafhankelijke Palestijnse staat leiden tot een oplossing van het gewapende- en politieke conflict? Waarschijnlijk niet. Israel zal een dergelijke staat niet erkennen vanwege het simpele feit dat er geen onderhandelingen aan vooraf zijn gegaan. De palestijnen doen er alles aan om die vredesonderhandelingen uit te stellen en/of af te zeggen door het stellen van irreele voorwaarden vooraf. De ene keer zijn de palestijnen pas bereid te onderhandelen als Israel de bouw van nieuwe huizen in joodse nederzettingen stopt, de andere keer is er pas bereidheid als Israel niet meer bouwt in Israels hoofdstad Jeruzalem en weer een andere keer als Israel het recht op terugkeer van alle Palestijnse “vluchtelingen” erkend. Voorwaarden waar Israël niet mee akkoord gaat omdat bij eerdere akkoorden is afgesproken dat onderhandelingen over een definitieve oplossing zonder voorwaarden vooraf zullen plaatsvinden. De discussie over de Palestijnse staat, zo hopen de palestijnen, zal leiden tot vergroting van de internationale steun voor de palestijnse strijd tegen Israël. Palestijnse diplomaten dringen bij de diverse Europese landen aan op een erkenning vooraf van een palestijnse staat met de grenzen van 4 juni 1967.

Grenzen van 1967

 Voor veel landen zijn deze grenzen niet acceptabel omdat voor 1967 Jeruzalem binnen de Jordaanse invloedsfeer lag, evenals de complete Westelijke Jordaanoever. De Golan-hoogte was Syrisch grondgebied en de Gaza-strook was in handen van Egypte. Een erkenning van een Palestijnse staat met die grenzen zou een aardverschuiving betekenen in het Midden-Oosten. Jeruzalem zou in tweeën gedeeld worden (het armere Arabische Oost- en het rijke Israëlische West-Jeruzalem) en ook de oude stad met zijn vele christelijke, islamitische en vooral joodse heiligdommen – waarvan de westelijke tempelmuur de belangrijkste is – zou een bestuurlijke verandering ondergaan. De vrije toegang tot de stadsdelen zou niet meer vanzelfsprekend zijn net als dat niet was voor 1967. De westelijke Jordaanoever zou moeten worden ontruimd, de Israëlische kolonisten zouden moeten terugkeren naar het Israel binnen de zogenoemde “groene lijn”. De Golan-hoogvlakte, voor 1967 Syrisch grondgebied, zou moeten worden teruggegeven aan Syrie of in ieder geval de Palestijnse Autoriteit met het gevaar dat de hoogvlakte opnieuw een uitvalsbasis wordt voor militaire acties tegen Noord-Israel (omgeving meer van Galilea). In de Gaza-strook zou niets ten goede veranderen. De terreurbeweging Hamas, die streeft naar de 'bevrijding' van Palestina en de vernietiging van Israel, maakt hier al sinds de moedige eenzijdige terugtrekking van Israel in 2005 bruut de dienst uit en voert een waar islamitisch schrikbewind uit over de eigen bevolking (schending mensenrechten en internationale conventies) en deinst bovendien niet terug voor terreuraanslagen (raket-aanvallen) op de joodse bevolkingscentra  in Zuid-Israel. Wel zou het nieuwe onafhankelijke palestijnse bestuur van de pas-ontstane staat onmiddellijk nog meer in conflict raken met het door het islamitische bewind in Iran gesteunde Hamas in een strijd om macht en fundamentele uitgangspunten als de formele erkenning van een joodse staat Israel, een erkenning waar de orthodox-islamitische Hamas zich nooit aan zal committeren. De terreurbeweging is een palestijnse afsplitsing van de Egyptische Moslimbroederschap en heeft in een zesendertig artikelen tellende Handvest  uit 1988 vastgelegd dat de organisatie de vernietiging van Israël nastreeft.  Nabil Sha'ath, een ander lid van het PA-onderhandelingsteam die vorig jaar nog aangaf dat joden uit de palestijnse gebieden moeten vertrekken en dat 4,7 miljoen palestijnse vluchtelingen naar Israel moeten verhuizen, gaf aan dat de palestijnen geen genoegen nemen met minder dan een onafhankelijke staat met de grenzen van 1967, met de stad Jeruzalem als hoofdstad van de palestijnse staat en het "recht op terugkeer" naar hun oude woonplaatsen (lees: Israel) voor de “vluchtelingen”. Dat dit gelijk staat aan de opheffing van de onafhankelijke joodse staat Israel lijkt hem niet te deren. Sha'ath dreigde zelfs met oorlog toen hij zei dat “Een Palestijnse staat zal ontstaan, hetzij door middel van onderhandelingen of door middel van gewapend verzet”. De oorlogshitser deed zijn dreigende uitspraken op het moment dat er nog onderhandelingen liepen met de Israëlische regering onder Netanyahu. Het is te hopen dat de Europese landen zich onder de enorme druk van de palestijnse lobby niet laten misleiden. Een te vroege uitspraak over palestijnse onafhankelijkheid legt de verantwoordelijkheid voor de desastreuze gevolgen daarvan bij deze landen. Beter zou het zijn Palestijnse soevereiniteit te bereiken via de weg van de geleidelijkheid en onderhandeling, wederzijdse afspraken gemaakt in respect voor elkaar, zonder voorwaarden vooraf en onder internationaal toezicht. Het conflict leent zich niet voor ambitieuze avonturen en alleen wijze besluiten kunnen leiden tot een structurele vredesoplossing.

Nonie Darwish: strek hand uit naar Joodse volk

Gaza

Allereerst de in het Arabisch geschreven email van de anonieme palestijnse inwoner van Gaza.

Salaam aan u,

Met al onze trots voor uw vader, waarvoor wij bidden dat Allah hem zegenen zal en zal invoeren in het paradijs, hetgeen de wens is van ieder  persoon na dit korte hoogmoedige betekenisloos leven. Ik wil u vragen, is uw vader uw vijand geworden na zijn dood? Wij in de stad Gaza zijn trots op uw vader. Ik woon in een straat die de naam draagt van Shahid Moustafa Hafez. Er is ook een school met de naam van Shahid Moustafa Hafez. Wij vergeten nooit zijn offer, dus hoe kunt u een vijand van het  gemartelde palestijnse volk zijn die nog steeds lijdt in de handen van Zionisten? Ik vraag Allah om u gezondheid en kracht te geven.

In afwachting van uw antwoord dank ik u bij voorbaat.

Het antwoord van Nonie Darwish aan de anonieme email-schrijver maar ook aan de wereld luidt als volgt:

Beste inwoner van Gaza,

Uw e-mail raakte me oprecht hoewel uw beschuldigingen verkeerd zijn. Ik ben niet de vijand van de Arabieren en ik kan u verzekeren dat ik houdt van mijn oorspronkelijke cultuur en de mensen. Wat me verschillend maakt is dat ik niet alleen van Arabieren houd, maar ook van het Joodse volk. Ik spreek vanuit mijn geweten. Ik heb respect voor het recht van de Joden om in vrede te leven in hun kleine thuisland, Israël. Ik begrijp hoe onbegrijpelijk en ongelooflijk mijn opvatting is voor veel Arabieren: liefde voor zowel Joden als Arabieren.

Wij Arabieren hebben meer dan 1400 jaar geleden onder een onnatuurlijke en consistente indoctrinatie over de islamitische suprematie en een jodenhaat. Dus is het ondenkbaar geworden voor de Arabische geest om liefdevol te zijn voor zowel Joden als Arabieren en beiden alle goeds toe te wensen. Onze cultuur heeft ons door middel van intense religieuze indoctrinatie in al die eeuwen beroofd van de liefde voor alle mensen als gelijken, en ons in een zelfgekozen isolement gebracht door niet te integreren met andere culturen. Deze isolatie en jihad (heilige oorlog) tegen niet-moslims is steeds moeilijker te handhaven. Moslims overal ter wereld proberen wanhopig hun gezicht te redden, het beeld van de Islam te hervormen en te ontkennen wat niet meer te ontkennen is. Maar ze willen ook hun deel hebben en meeprofiteren van de vooruitgang. Terwijl ze de wereld vertellen dat de Islam een godsdienst van de vrede is, willen ze tevens vasthouden aan de jihad tegen niet-islamitische landen. Terwijl de ene islamitische leider zegt “laten we alle Joden vermoorden en Rome overnemen, zegt een andere leider tegen de westerse media dat de Islam een godsdienst van de vrede is en dat wij diep getroffen zijn door de anti-Mohammed retoriek. Om dit zieke spel te spelen moet de moslimcultuur een disfunctioneel dubbelleven leiden waar iedereen wordt misleid, met inbegrip van de moslims zelf.

Dus om de jihad van Bin Laden, Ahmadinejad, Hamas, de Moslimbroederschap, Assad, Nasser, Saoedi-Arabische jihadisten enz. te voeren, ingegeven door Sharia, vinden moslims het moeilijk om eerlijk te zijn. De Moslims claimen slachtofferschap ter rechtvaardiging van de jihad. De hele islamitische wereld wordt met behulp van uw volk, de Arabieren van de Westelijke Jordaanoever en Gaza, geholpen hun jihad tegen niet alleen Israël maar ook alle niet-islamitische landen te rechtvaardigen. Deze islamitische wereld omvat ook Iran, die Hamas en Hezbollah steunt.

De palestijnen in de Gazastrook moeten zich dit spel lange tijd geleden hebben gerealiseerd, maar jullie weigeren om te zien en openstaan voor de feiten wie uw werkelijke onderdrukker is. Arabische en islamitische media gebruiken en misbruiken uw mensen ter rechtvaardiging van hun islamitische jihad in de hele wereld. Dat is de reden waarom ze nooit tot een oplossing willen komen van uw probleem en u laten lijden om zo de constante terreur tegen Israël levend te houden.

Taquiyya

Voor de islamitische wet zijn niet-islamitische landen nooit gelijk aan islamitische landen en eigenlijk moet hun soevereiniteit als niet-moslim natie altijd worden aangevochten door middel van de islamitische jihad. Islamitische wet codificeert  jihad als een permanente godsdienstoorlog met niet-moslims. Moslims moeten dus met Taquiyya, leugens, hun agressie tegen Israël en het westen legitimeren. Dat is de reden waarom de islamitische landen nooit de constante haatpropaganda, leugens en verkeerde informatie over Israël en het westen kunnen stoppen. Als die eindigt, eindigt hun jihad. De VN moet voortdurend worden gebombardeerd door klachten van Arabische landen tegen Israël. De Arabische straat moet voortdurend worden gebombardeerd met belachelijke beschuldigingen en zionistische samenzweringen. Recentelijk  beschuldigde op de Syrische televisie een Syrische intellectueel Israël ervan menselijke organen te stelen in Haïti, terwijl Israel juist humanitaire hulp verleende na de aardbeving. Dit is niet iets nieuws; het begon al in de 7de eeuw, toen de profeet Mohammed Joden van verraad beschuldigde en daarmee het doden en uitzetten van Joden rechtvaardigde evenals de overname van hun rijkdommen. Joden konden zo worden behandeld omdat zij de nakomelingen zijn van apen varkens en vijanden van Allah. Moslim-leiders maken nog steeds gebruik van dezelfde retoriek en de wereld valt er nog elke keer voor.

De Arabische geest werd opgeleid om nooit buiten de eigen islamitische superioriteit te denken, en dit belet ons de rest van de mensheid als gelijke te behandelen. Het is zeldzaam voor Moslim-predikers om te prediken over liefde voor de mensheid en de niet-moslims dezelfde mensenrechten toe te wensen als moslims. Ik heb dat nooit gehoord  van een moslim-prediker. Pas na 9/11 zien we in het Westen sommige Moslim-predikers proberen te prediken vanuit westerse waarden en interreligieuze dialoog, teneinde het herstel van het imago van de Islam in het westen te bewerkstelligen en meer bekeerlingen te krijgen.

Vaak krijg ik post van seculiere Moslims die mij vragen: Ik kan begrijpen dat u ervoor kiest om de Islam te verlaten, maar hoe kunt u de Joden steunen? Omdat het in de moslimmentaliteit ondenkbaar en onacceptabel is om liefdevol en goed over Joden of christenen te denken en hen te accepteren als gelijken, het wordt gezien als een daad van verraad aan Mohammed. Erger nog, ik krijg mailtjes als bovenstaand. Het is alsof de hele godsdienst van het Mohammedanisme is gewijd aan het haten en doden van Joden.

Na eeuwen van dit soort onderwijs heeft  de moslimwereld een disfunctionele maatschappij geproduceerd, niet in staat om relaties aan te gaan met de rest van de wereld. Terwijl ze de wereld wil overtuigen dat ze een godsdienst van de vrede is en niet bang hoeft te zijn voor de Islam, zijn ze nog steeds gericht op de verovering van de wereld voor de Islam. Dat is vandaag de dag het dilemma van de Islam. Wat ik, en een paar anderen, proberen te doen is om de waarheid en het zieke spel aan zowel Moslims als niet-moslims eindelijk onder ogen te brengen. Wij willen Arabieren aanmoedigen om Joden en anderen als menselijke wezens te zien en niet als vijanden. Wat is dat voor  God die zijn volgelingen aanzet om meer dan de helft van de mensheid te doden als ze zich niet tot de Islam bekeerd? De moslimwereld van vandaag staat op het punt een ramp te worden voor de wereld. Ahmadinejad, die geen Arabier is, wil vasthouden aan de islamitische jihad tegen Joden door de vernietiging van Israël. Ik heb nieuws voor politiek-links in Europa en Amerika: de islamitische jihad niet zal eindigen met de vernietiging van de staat Israël; u zult de volgende zijn.

Pessimisme

Aan mijn e-mail schrijver: in uw brief aan mij heb ik gemerkt  dat uw kijk op het leven pessimistisch is omdat u het beschrijft als kort en zinloos. Uw standpunten overheersen in de islamitische cultuur en ik heb ze duizenden keren gehoord toen ik in het Midden-Oosten woonde. Ik herinner me zelfs wanneer we als jonge meisjes lachten en giechelden, we onmiddellijk moesten zwijgen omdat het  oneigenlijk is en Allah op de een of andere manier ons niet graag hoorde lachen in het openbaar. Zelfs een hartelijke lach bracht je geen vrienden, maar critici. Uw boodschap voor mij en voor de Moslims is dat het leven op aarde ons geen geluk zal brengen en de enige ontsnapping aan deze ellende en het bereiken van het eeuwige geluk in de geneugten van Allah’s paradijs is na het sterven tijdens jihad. Maar waarom zouden we de Joden met ons meenemen?  Zij willen leven en genieten van het leven en van de aarde, hier en nu, een betere plek maken.

Onze afwijzing van het leven is geen toeval: aangezien in de jihad het leven geen waarde heeft  dan moet de dood iets waard zijn. Het eerste slachtoffer van het beginsel van de jihad is het begrip vrede en dat is waarom ik in de tijd dat ik in de Gazastrook woonde nooit geleerd heb vrede als waardevol te zien. Ik heb daar nooit een vreedzaam lied in Arabisch gehoord. Nadenken over vrede met de Joden is gelijk aan verraad aan het Mohammedanisme. Afwijzing van de vrede heeft nadelige gevolgen voor het gezond functioneren van de Arabische persoonlijkheid, de familie, de samenleving en de hele regio. Het is geen toeval dat de Saoedi's bij wet een feest als Valentijnsdag, liefde tussen een man en een vrouw, afwijzen. Dat zij het onderwijzen aan hun kinderen van vrede en mededogen naar de anderen verwerpen. Kijken we gewoon naar onze islamitische wetboeken dan zien we de meest wrede en ongebruikelijke straffen ooit gemaakt in een cultuur op aarde. Alleen een cultuur die vraagt om oorlog en terreur kan dergelijke wreedheid bevorderen.

Uw vraag of ik mijn vader haat kan ik beantwoorden. Ik kan u verzekeren dat ik mijn vader aanbid en respecteer, meer dan alle mensen van Gaza. Ik hou van hem en wens hem de hemel niet omdat hij Joden gedood heeft, maar omdat hij een goed mens was die door velen, waaronder de Israëlische soldaten die hem doodden, werd gerespecteerd. Hij was bekend zelfs in Israël als een wijs man en had integriteit en eer. Mijn vader was het slacht offer van de bloeddorstige cultuur van de dood, alles om hem heen. Hij is een van de vele duizenden en zelfs miljoenen slachtoffers van de ideologie van de jihad die de laatste 1400 jaar wordt beoefend.

Beste inwoner van Gaza, ja, ik neem het Joodse volk en de regering van Israël niet kwalijk voor wat u de "ellende' van de palestijnen noemt. Ik geef de Arabische en islamitische cultuur de schuld die u gebruiken en misbruiken hetgeen u toestaat. Volgens mij is het een Arabische crisis door eigen toedoen die niets heeft te maken met Israël.

Het Arabische onderwijs heeft ons nooit de waarheid verteld over het Israëlische volk en het verhaal van hun kant en wat Jeruzalem voor hen betekent. We kregen te horen dat Jeruzalem gewoon een moslimstad was omdat Mohammed op een nacht droomde dat hij naar de verste moskee ging , maar hij heeft nooit Jeruzalem bij naam genoemd. De Koran vermeld nooit Jeruzalem, die wel honderden keren wordt genoemd in de Torah als het hart en de ziel van het Joodse volk. Wij Moslims hebben nooit andere religies als heilig gerespecteerd en we verwezen altijd naar de Islam; we beweerden zelfs dat Spanje en India moslimlanden zijn. Het was de traditie van Moslim-overwinnaars om kerken en tempels om te bouwen tot moskeeën en dat is precies wat er is gebeurd op de Joodse Tempelberg toen 100 jaar nadat de profeet Mohammed stierf, moslim-veroveraars de moskee bouwden precies op de top van de tempelberg. Stel je eens voor als Joden of christenen een tempel op de top van de Kaaba in Mekka bouwden. Dit is hoe Islam de Joden heeft behandeld. Het is tijd voor moslims te streven naar verlossing en vergeving en de hand van verzoening en vrede uit te strekken naar het Joodse volk.

Nonie Darwish

Nonie Darwish is een Amerikaanse journaliste en schrijfster, die pleit voor verzoening tussen Israël en de Arabische wereld. Zij is van Egyptische afkomst en verhuisde in 1950 naar Gaza, dat toen door Egypte bezet werd. Haar vader, Mustafa Hafez, was daar luitenant-generaal; hij stichtte er de fedayin die aanvallen uitvoerden op Israël en tussen 1951 en 1956 zeker 400 doden maakten. In juli 1956, toen zij acht jaar oud was, werd haar vader het slachtoffer van een gerichte moordaanslag door het Israëlische leger.

De Israëlische minister-president Benjamin Netanyahu heeft op 30 oktober opnieuw een voorstel gedaan om het vastgelopen vredesproces in het Midden-Oosten vlot te trekken. Volgens de in Londen uitgegeven Arabische krant Al-Hayat zou Netanyahu hebben voorgesteld een Palestijnse staat te creëren op de Westelijke Jordaanoever voor een proefperiode van 10 jaar met een joodse aanwezigheid in 40% van de gebiedsdelen.
Het wil maar niet lukken. Het nieuwsgestarte fragiele vredesproces tussen Israel en de palestijnen bevindt zich wederom in een naar het lijkt onoplosbare impasse. Niet voor het eerst en het lijkt erop dat de voortdurend gespannen situatie in het kruitvat Midden-Oosten voorlopig niet zal worden opgelost. Het conflict, dat al bijna een eeuw duurt, lijkt onoplosbaar door vooral de ontoegeeflijkheid van alle betrokken partijen.
Nu een openlijke oorlog niet voor de hand ligt zijn er slechts een drietal opties die een mogelijke definitieve oplossing voor het conflict kunnen bewerkstelligen.
Een beschouwing in kort bestek.

de toekomst van het Midden-Oosten
Iedere deelnemer aan de voortdurende discussie over de toekomst van het Midden-Oosten heeft een uitgesproken mening over de mogelijkheden en de onmogelijkheden van de diverse oplossingen en het zal niemand verbazen dat die oplossingen voor de politieke opponenten onbespreekbaar zijn.
De orthodox-religieuze rechtervleugel in Israel (onder meer de Nationale Religieuze Partij (NRP) is voorstander van een “Groot-Israël”, een joods Israel dat is gebaseerd op de Thora en dat zich uitstrekt over grote delen van het Midden-Oosten. Volgens die profetie (het land zal zich uitstrekken "van de beek in Egypte (de Nijl) tot de Eufraat") is het Israël van vandaag maar een klein deel van het Israël van morgen. Er zijn overigens vele variaties waarbij de minst extreme denkrichting in ieder geval uitgaat van een joodse staat die zowel de Golan, de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en Gaza omvat.
De meest extreme tegenhanger van de Groot-Israël gedachte is de opvatting van Palestijnse extremisten (onder meer de islamitische terreurbeweging Hamas die sinds 2005 de scepter zwaait in het palestijnse ministaatje Gaza) die de joodse staat Israël niet erkennen en zelfs streven naar de vernietiging van deze staat en een terugkeer van alle palestijnen naar een islamitisch Palestina. In haar manifest zegt de partij de vernietiging van Israël en in plaats daarvan een islamitische staat na te streven. Hamas weigert de staat Israël te erkennen en de wapens op te geven. Ook erkent de terreurgroep de akkoorden niet die de Palestijnse Autoriteit met Israël sloot. Op 29 oktober gingen in Gaza tienduizenden aanhangers van de terreurbeweging Islamitische Jihad de straat op om te betogen tegen de vredesonderhandelingen waarbij zij leuzen riepen als “Dood aan Israël”.
Het grote politieke middenveld wordt gevormd door alle overige betrokkenen die onophoudelijk op zoek zijn naar antwoorden, allianties en zich verscheurd voelen in een politiek krachtenveld dat maar niet tot rust lijkt te komen.
In dat politieke krachtenveld zijn er drie oplossingen voor het Israelisch-palestijnse conflict die alle drie aan actualiteit niet hebben ingeboet.
1. De een-staat oplossing waarbij de staat Israël, de Gazastrook en de gebieden die de Westelijke Jordaanoever worden genoemd, samengevoegd worden tot een seculiere, binationale Joods-Arabische staat.
2. De twee-staten oplossing waarbij er naast de reeds bestaande joodse staat Israel een levensvatbare onafhankelike palestijnse staat zal worden opgericht.
3. Een opgaan van het palestijnse volksdeel in de reeds bestaande Arabische staten (Libanon, Syrië, Jordanië en Egypte).

joods-arabische superstaat
De een-staat oplossing. Het idee is niet afkomstig van hem maar de Libische president Muammar Gadaffi is er wel een groot voorstander van en doet regelmatig uitspraken en voorstellen voor deze oplossing van het Israëlisch-palestijnse conflict. Een conglomeratie van de verschillende omstreden gebieden, verenigd in één staat met een gemengde joodse en Arabische bevolking. In deze binationale staat hebben zowel joden als Arabieren gelijke rechten en stemrecht. Het idee bestaat al langer maar is nooit serieus overwogen. Eigenlijk is de één-staat oplossing gelijk aan het opheffen van Israël als joodse staat en tegelijkertijd is de oprichting van deze gemengd joods-arabische superstaat de eerste stap op weg naar de teloorgang van het jodendom. De palestijnen zouden namelijk met de terugkeer van de miljoenen palestijnen die zich ‘vluchteling’ noemen een absolute meerderheid vormen in het land. Er zou zelfs sprake kunnen zijn van een lidmaatschap van de Arabische Liga. Naar mate tijdens de vredesonderhandelingen de Israëli’s minder bereid zijn tot het sluiten van compromissen des te groter is de wens van de palestijnen naar een één-staat-oplossing, waarbij de Joden in de minderheid zullen zijn. Hoe belangrijk de palestijnen de terugkeer van alle “vluchtelingen” naar “Palestina” vinden blijkt wel uit de woorden van de PLO-onderhandelaar Saeb Erakat op 31 oktober: “Het recht op terugkeer van de palestijnse vluchtelingen naar hun huizen en hun landerijen is een van de belangrijkste rechten.”
Nog in april 2010 wees een opinie-peiling van het Palestijnse Jerusalem Media and Communications Centre (JMCC) uit dat 34% van de ondervraagden inmiddels voorstander is van een binationale staat. Een stijging van 10% vergeleken met de uitslag van een soortgelijk onderzoek een jaar geleden. De reden van de stijging is gelegen in de Palestijnse scepsis over het vredesproces.
In Israel zijn maar weinig voorstanders van de één-staten oplossing. De voorgestelde binationale staat is er een voor dromers. “Een staat waarin Israëli's en Palestijnen als gelijke burgers kunnen leven is volgens de voorstanders de meest praktische en de meest haalbare oplossing. Veiligheid voor Israëlische en Palestijnse burgers kan alleen worden gegarandeerd in een staat die geen onderscheid maakt tussen afkomst, geloof en etniciteit”, aldus United Civilians for Peace (UCP), een groepering de zichzelf beschouwd als een vredesbeweging en die zich vooral richt op het Midden-Oosten.
De binationale staat als oplossing voor het Israëlisch-palestijnse conflict is zo weinig realistisch dat er nog nauwelijks over is nagedacht hoe een dergelijke staat in economisch opzicht zou moeten overleven. Het idee wordt weggezet omdat inmiddels duidelijk is dat de palestijnse strijd tegen Israël niet alleen territoriaal is maar ook religieus-ideologisch.

palestijnse entiteit
De twee-staten oplossing. Een onafhankelijke joodse staat Israël naast een palestijnse staat. Ook hier doen zich helaas tal van problemen voor. Beide volken zouden elkaars bestaansrecht allereerst moeten erkennen. Hoewel Israel zich de laatste jaren bewust is van een palestijnse wens tot afscheiding, onafhankelijkheid en staatsvorming en hier ook niet meer zo negatief tegenover staat zijn de palestijnen verdeeld over de erkenning van Israël als soevereine joodse staat. Het is niet voor de hand liggend dat er een eenduidige palestijnse mening kan worden gevormd die voor Israël voldoende veiligheidsgaranties biedt om een Palestijnse buurstaat te accepteren. Israëli’s vrezen namelijk dat met de komst van een palestijnse entiteit een leger wordt gevormd dat een bedreiging voor Israël zal gaan vormen. De antipathie en de weerstand tegen erkenning van Israel wordt aangewakkerd door extremistische leiders binnen en buiten het Midden-Oosten, die het conflict voor hun eigen machtspolitiek gebruiken en weigeren een Joodse staat te erkennen.
Ook de grenzen van deze nieuw op te richten Palestijnse staat vormt een probleem. Wordt in de discussie vaak uitgegaan van de grenzen van 1967 (die van 1947 van het toenmalige VN-verdelingsplan zijn voor niemand acceptabel) dan moet Israël afstand doen van de westelijke jordaanoever en Oost-Jeruzalem. Soms wordt er gesproken over de wapenstilstandsgrenzen van 1949 (de 'Groene Lijn') als basis voor de grens tussen de twee landen. Voor de meeste Israëli’s is met name het opgeven van een deel van Jeruzalem niet bespreekbaar. Voor hen is Jeruzalem de ongedeelde hoofdstad van Israël en zal een teruggave van de helft van de stad leiden tot ban van joden tot vele joodse heiligdommen.
De veiligheidssituatie en de garantie van veiligheid voor de Israëlische bevolking zal bij een twee-staten oplossing een zeer ingewikkelde en kostbare aangelegenheid zijn. Gedacht moet worden aan een buffer tussen de twee staten omdat er niet vanuit mag worden gegaan dat op dit moment een vreedzame co-existentie mogelijk is en er een (internationaal) militair toezicht moet zijn op de toekomstige betrekkingen tussen beide staten onderling.

palestijns thuisland
De laatste oplossing is een opgaan van het Palestijnse volksdeel vanuit de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem in de Arabische buurlanden. Geert Wilders, leider van de Partij voor de Vrijheid (PVV) zei in het voorjaar van 2010 “Jordanië is Palestina”. Hij doelt daarmee op de Oostoever van de rivier de Jordaan (de Eastbank) dat sinds 1946 bekend staat als Jordanië. “Het veranderen van de naam Jordanië in Palestina zal een einde maken aan het conflict in het Midden-Oosten en de palestijnen een plaatsvervangend thuisland bieden … Er is al sinds 1946 een onafhankelijke Palestijnse staat, en dat is het koninkrijk Jordanië.” Deze opvatting lijkt omstreden maar wordt door Jordanië zelf onderschreven. Al in 1948 zei Koning Abdullah op een bijeenkomst van de Arabische Liga in Caïro: “Palestina en Transjordanië zijn één.” Prins Hassan, de broer van koning Hussein zei in een toespraak voor de Jordaanse Nationale Assemblee in 1970: “Palestina is Jordanië en Jordanië is Palestina; er is één volk en één land, met één geschiedenis en één en hetzelfde lot.” In feite is er dus al sprake van een twee-staten oplossing waarbij Jordanië de palestijnse staat is. De realiteit is dat bijna de hele bevolking (98%) van Jordanië Arabisch is, waarvan 60 tot 80% van palestijnse afkomst. En waarom zouden de palestijnen hun land willen inwisselen voor juist dat kleine stukje grond dat nu de staat Israël vormt als ze in plaats daarvan kunnen leven in een Arabische staat met voldoende religieuze en economische draagkracht voor de opvang van alle palestijnen met uiteindelijk de vestiging van een palestijns thuisland.
Gestreefd zou moeten worden naar een volledige integratie van de palestijnen in de Jordaanse samenleving. Met internationale hulp kan gewerkt worden aan de verbetering van het lot van de vele palestijnen die soms al meer dan een halve eeuw na het politieke conflict nog steeds in mensonterende omstandigheden in vluchtelingenkampen leven. En kan gewerkt worden aan de opvang van de palestijnen uit de omringende Arabische landen (Libanon, Syrië en Egypte) en de Westbank en eventueel Gaza.
En is er dan een palestijnse staat gevestigd in Jordanie, zou dan het Midden-Oosten conflict tot het verleden behoren? Zouden de terreurbeweging Hamas en de politieke extremisten van Fatah de strijdbijl begraven zodra de palestijnen een eigen staat hebben? De pessimistische verwachting is dat het conflict zal voortduren. Waarom? Omdat het Midden-Oosten conflict eigenlijk niet gaat om een Palestijnse staat, niet gaat om territoriale rechten maar om (religieuze) macht.

In 2008 werd de relatief onbekende democraat Barack Obama gekozen tot de 44e president van de Verenigde Staten. Hij versloeg zijn republikeinse tegenstander John McCain en werd daarmee de eerste zwarte president. Wereldwijd was er veel lof voor zijn programma en er ging een golf van optimisme door de wereld niet in de laatste plaats door de beloften door Obama voor sociale verandering binnen Amerika en zijn voornemens voor verandering in de wereld. “Yes, we can” werd een synoniem voor onder meer pogingen tot hernieuwde vredesonderhandelingen in de brandhaard Midden Oosten tussen Israel en de palestijnen. Nu, bijna 2 jaar na de verkiezing van Obama, lijkt het alsof het dolle enthousiasme wereldwijd is ingezakt. Obama heeft zeker voor wat betreft zijn politieke voornemens in het Midden Oosten conflict weinig tot niets waar gemaakt. Boze tongen beweren zelfs dat hij de meest anti-Israel president is die Amerika ooit heeft gehad.

campagne
Ondanks een relatief klein aandeel in het Amerikaanse kiezerskorps (2%) zijn de Amerikaanse joden altijd zeer belangrijke geldschieters geweest voor de peperdure en dollarsverslindende verkiezingscampagnes. Kandidaten voor het presidentschap vergeten daarom nooit om vlak voor de verkiezingen langs te gaan bij juist joodse groeperingen en Israel-lobby groepen als AIPAC (American Israel Public Affairs Committee). Joodse Amerikanen zijn goed voor een kwart van alle verkiezingsbijdragen en zelfs van 40 procent van alle bijdragen voor de Democratische Partij en het binnenhalen van de joodse stem kan in grote staten als New York en Florida de overwinning opleveren. Reden genoeg dus voor Obama om tijdens zijn verkiezingstournee een harde confrontatie met en publiekelijke kritiek op Israël zoveel mogelijk te vermijden. Sterker nog, Obama sprak zich tijdens de verkiezingscampagne uit op een manier die alleen steun betekende voor de Israëlische standpunten in het conflict. Obama wendde zich direct tot de inwoners van Israël en daarmee ook indirect tot de joodse Amerikaanse kiezers. Hij toonde zich een voorstander voor hervatting van de vastgelopen vredesonderhandelingen tussen Israel en de palestijnen maar sprak zich ook duidelijk uit voor een joodse staat Israel. “Wat voor overeenkomst er ook komt, Israël moet een joodse staat blijven”. Obama sprak zich tevens uit voor een palestijnse veiligheidsmacht, die Israël moet vrijwaren van aanvallen van militante facties. Hij was tegen het aanknopen van gesprekken met de islamitische terreurorganisatie Hamas zolang die militante moslimorganisatie het bestaansrecht van Israël arrogant ontkent. En in een toespraak tot AIPAC zei Obama: “Ik zal een standvastige betrokkenheid met Israëls veiligheid meenemen naar het Witte Huis. Ik zal ervoor zorgen dat Israël zich tegen elke dreiging kan verdedigen – van Gaza tot Teheran.” Pro-Israel retoriek dus die er uiteindelijk toe leidde dat zijn aanhang onder joodse kiezers – ondanks het door zijn tegenstanders verspreidde gerucht dat hij een moslim zou zijn – op een goed gemiddelde bleef: 78 procent. Dit was niet in de laatste plaats te danken aan zijn uitspraak tijdens een toespraak voor de joodse pro-Israëlische lobbygroep AIPAC in Washington dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël moet blijven. Saillant detail is dat de Amerikaanse ambassade zich in Tel Aviv bevindt en ook tijdens de regeringsperiode van Obama niet is verplaatst naar Jeruzalem.

kritiek
Met zijn in de afgelopen jaren geuite kritiek op het politieke beleid van de Israëlische regering van Benjamin Netanyahu en zijn recente opmerkingen in de Indonesische hoofdstad Jakarta maakt Obama opnieuw geschiedenis en verdient hij de niet benijdenswaardige titel van meest anti-Israël president in de Amerikaanse geschiedenis. In Jakarta gaf hij opnieuw blijk van zijn grote ongenoegen en benadrukte hij zijn verzet tegen het voorgenomen beleid van de gekozen regering van Israël. Hij uitte kritiek op het voornemen van Israel om nieuwe appartementen te bouwen in Jeruzalem voor de gestaag groeiende Israëlische bevolking. Juist in Jeruzalem, de hoofdstad van Israël. Het Israëlische ministerie van binnenlandse zaken maakte wereldkundig maar liefst 1300 nieuwe woningen te willen bouwen in Oost-Jeruzalem. Obama zei verrast te zijn door de aankondiging van de bouwplannen. Hij verweet de Israëliërs te weinig te ondernemen om de vredesonderhandelingen tot een succes te maken. Over de tot nu toe ondermaatste palestijnse bijdragen aan het vredesproces zweeg Obama wijslijk.
Obama koos bewust voor Jakarta om zijn uitspraken te doen. Indonesië voert een duidelijke anti-Israel koers. Het Islamitische land is zeer intolerant ten opzichte van andere godsdiensten dan de islam en het is juist in dit land dat Obama zijn eenzijdige en oneerlijke uitspraken deed en niet bij voorbeeld in Zuid-Korea, het volgende land op zijn reis door de regio. En dat terwijl hij slechts 24 uur in Indonesië verbleef. Het lijkt erop dat hij heeft gewacht tot hij “thuis” was, Indonesie is tenslotte het land waar Obama zijn jeugd heeft doorgebracht en waar hij ook naar school is gegaan. Saillant detail is dat Obama in zijn jeugd een katholieke basisschool bezocht waar hij ingeschreven stond als Moslim en later de State Elementary School Menteng 01, een elitaire moslimschool. Als zoon van een islamitische vader is hij volgens de sharia automatisch moslim, ook al praktiseert hij de religie niet.


Hamas
Het kan haast niet anders of Obama is beïnvloed door de streng-islamitische scholing die hij heeft genoten. En ondanks zijn slimme campagne tijdens verkiezingstijd laat hij nu keer op keer zijn ware gezicht zien als het gaat om de situatie in het Midden Oosten en zijn beeld van Israël. Was Obama tijdens zijn kandidaatschap nog een fervent tegenstander van besprekingen met Hamas - de VS beschouwen Hamas officieel als een terroristische organisatie en steunen nog altijd de Israëlische boycot – inmiddels is Obama een stuk pragmatischer. Om tot vrede te komen in de vorm van een tweestatenoplossing, waarbij de Palestijnen hun staat zouden uitroepen in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever, zal ook met Hamas gepraat moeten worden in plaats van alleen met de Palestijnse president Abbas. Obama is een wolf in schaapskleren gebleken en is dus nu van mening dat Israel moet praten met de terreurbeweging die het bestaan van Israel als onafhankelijke joodse staat niet erkent, die raketten afschiet op burgerdoelen in Israël en die bovendien de ontvoerde Israëlische militair Gilad Shalit in strijd met alle internationale conventies al sinds 1996 op een geheime plek in de Gazastrook vasthoudt. Obama heeft van de zaak Gilad Shalit geen halszaak gemaakt. Sterker nog: de Amerikaanse regering maakt geen einde aan haar contacten met Hamas [in Syrië], maakt geen einde aan de druk op de Israëlische regering die Hamas alleen maar sterker maakt. Obama’s plan voor een extra bedrag van 400 miljoen dollar steun aan Hamas wordt niet geannuleerd en de Verenigde Staten maakt geen gebruik van haar positie in de VN-Veiligheidsraad om Turkije aan de kaak te stellen voor het leveren van materiële steun aan Hamas.

Jeruzalem
Obama kiest bewust niet voor het bereiken van welke consensus dan ook en doet niets aan het herstel van zijn inmiddels versleten mandaat. Hoe zou hij dat kunnen doen? De Amerikaanse president zou moeten aankondigen dat de Amerikaanse ambassade in Israël onverwijld zal worden verplaatst — naar Jeruzalem.
Een dure aangelegenheid en daarmee onmogelijk zeggen tegenstanders. Maar de historische feiten liggen anders. Elke Amerikaanse ambassade in de wereld is gevestigd in de hoofdstad van het gastland. Toen Oost- en West-Duitsland twintig jaar geleden werden verenigd tot het nieuwe Duitsland werd door de nieuwe Duitse regering de verdeelde stad Berlijn aangewezen als de hoofdstad. De Amerikaanse ambassade in Bonn pakte onverwijld gehoorzaam de verhuisdozen in en verhuisde in 1999 – tien jaar na de val van de muur - naar Berlijn. Door de Amerikaanse ambassade te verplaatsen naar Jeruzalem, kan Obama de Israëli’s gerust stellen en laten zien dat de Verenigde Staten niet van haar historische alliantie met Israël zal afzien. De meeste Israëli’s geloven namelijk niet meer dat Obama een vriend is van Israel.

Soms doen zich gebeurtenissen voor waarvan je eigenlijk wel weet en kunt voorspellen dat ze onvermijdelijk zijn. Dat het moest gebeuren. En toch, als het dan daarwerkelijk gebeurd ben je toch teleurgesteld.
Zo is het eigenlijk ook met de langverwachte vredesonderhandelingen tussen Israel en de palestijnen. Twee jaar lang lag het vredesproces stil. De palestijnse voorzitter Abbas lag gedurende die tijd in de clinch met zijn palestijnse rivaal en hardliner Haniyeh, leider van de terreurbeweging Hamas die de scepter zwaait in de Gaza-strook. Hamas weigert petinent Israel te erkennen en voert derhalve geen onderhandelingen met Israel. Israel op haar beurt weigert met de islamitische terreurgroep Hamas te onderhandelen zolang de terreurbeweging weigert Israel te erkennen en het bloedige geweld tegen de joodse staat niet afzweert.
Abbas zit eigenlijk in een onmogelijke positie. Hij heeft te maken met de Arabische wereld die zijn stappen nauwgezet in de gaten houden. Hij heeft bovendien te maken met zijn eigen achterban die is verdeeld in een politiek gematigd deel en een meer extremistisch (Fatah-)deel. En tot slot is daar Hamas, een Arabische broederorganisatie waar hij vroeg of laat toch mee zal moeten samenwerken en waarmee hij zich toch betrokken en verbonden voelt.
En dan is daar de internationale (westerse) gemeenschap die aandringt op hervatting van vredesonderhandelingen met Israel, een aandringen dat Abbas niet kan weigeren. Vredesonderhandelingen met Israel zijn echter even noodzakelijk als gevaarlijk. Noodzakelijk omdat Abbas aan de wereld en het eigen palestijnse volk moet laten zien dat hij serieus streeft naar een oplossing van de voortdurende impasse. Gevaarlijk omdat onderhandelingen met Israel bereidheid tot compromissen vraagt. Onderhandelingen kunnen niet bestaan uit eenzijdig opgelegde palestijnse eisen. Dit is direct het levensgrote probleem van Abbas. Abbas wil een definitieve oplossing van het "palestijnse vluchtelingenprobleem" (terugkeer), een regeling voor Jeruzalem als hoofdstad van de toekomstige palestijnse staat en een definitieve regeling voor de joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Ongetwijfeld heeft Abbas nog verdere geheime wensen. Zijn onervarenheid als staatsman en onderhandelaar maakt dat hij zich voortdurend in steeds onmogelijker posities manouvreert. Zo probeerde hij al op voorhand een paar snelle overwinningen zeker te stellen, eenzijdig voorwaarden te stellen aan de onderhandelingen. Israel moest op voorhand beloven de bouwstop in de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever voort te zetten, ook na afloop van de overeengekomen periode tot middernacht 26 september 2010.
Israel wil alleen onderhandelen zonder voorwaarden vooraf, eerlijke onderhandelingen waarbij alles bespreekbaar is en de uitkomst internationaal geaccepteerd wordt. Ook Israel heeft uiteraad zijn wensen maar stelde geen voorwaarden vooraf. Of het moest zijn het afzien van geweld tegen de joodse staat en haar burgers. Een logische eis van een land dat nog steeds onder vuur ligt van palestijnse terroristen
Het is vandaag 26 september. Om precies middernacht loopt de bouwstop in de joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever af. De joodse kolonisten staan te trappelen om direct aan de slag te gaan en de omstreden bouwactiviteiten te hervatten.
De tijd dringt voor Abbas. Moet hij verder gaan met de onderhandelingen of is dit het moment om de stekker eruit te trekken? Hij kan zonder gezichtsverlies de onderhandelingstafel verlaten en trachten Israel de schuld te geven van het mislukken van het bereiken van een overeenkomst. En hoewel Netanyahu de kolonisten heeft gevraagd terughoudendheid te betrachten na afloop van de bouwstop heeft Abbas zojuist de knoop doorgehakt. De palestijnse onderhandelaar Sha'ath heeft meegedeeld dat als Netanyahu de bouwstop niet verlengd de palestijnen zich zullen terugtrekken uit de onderhandelingen en dat Israel volledig verantwoordelijk zal zijn voor de mislukte vredesbesprekingen.
Abbas is nu in Frankrijk om te spreken met Franse hoogwaardigheidsbekleders. Het wordt spannend. Vannacht wordt duidelijk of er morgen nog onderhandelingen bestaan over vrede tussen Israel en de palestijnen. En snel daarna wordt duidelijk of Abbas er in zal slagen Israel de schuld te geven van de voortdurende hopeloze situatie van de palestijnen op de Westbank.

 

Het werd destijds een overwinning voor de diplomatie genoemd: In 1991 komen in het Spaanse Madrid Israëliërs en Palestijnen praten, georkestreerd door de Verenigde Staten zijn er eindelijk directe vresdesonderhandelingen. Optimisten spreken van een naderende oplossing van het Israelisch/palestijnse conflict. De gesprekken mislukken echter door palestijnse onwil tot het sluiten van compromissen.
Nu, bijna 10 jaar later, gaan de strijdende partijen opnieuw rond de tafel om te onderhandelen over vrede. En opnieuw zijn er optimisten die vol hoop een einde zien aan een strijd die al bijna een eeuw voortduurt. De palestijnen twijfelen nog, dreigen weg te blijven, want hun poging de onderhandeligen van te voren te beinvloeden door het stellen van "preconditions" is opnieuw mislukt. Het worden directe onderhandelingen zonder voorwaarden vooraf.
Maar onderhandelingen over wat? Praten over een "binationale staat" zijn sinds lang nutteloos gebleken. Nog afgezien van recente voorbeelden van multinationale staten (de voormalige Sovjet-Unie, het voormalige Joegoslavië, het voormalige Tsjecho-Slowakije), binationalisme is onmogelijk als Israël een joodse staat wil blijven voor het Joodse volk. Iedereen is het eens met premier Benjamin Netanyahu: "het probleem van de Palestijnse vluchtelingen zal moeten worden opgelost buiten de grenzen van Israël." Ook een "twee-staten-oplossing" is een lastig onderwerp, misschien zelfs wel een waanvoorstelling gelet op twee recente ervaringen. De enige plek voor een palestijnse staat is de Westelijke Jordaanoever, die door Israël administratief wordt bestuurd binnen het juridisch kader van het internationaal recht. Het gebied werd namelijk in 1967 veroverd tijdens het afweren van de agressie die vanuit dat gebied kwam. De Westelijke Jordaanoever is een nog niet-toegewezen deel van het mandaat van Palestina, een mandaat dat zal eindigen na onderhandelingen. Probleem is dat er vele joodse nederzettingen zijn op de Westelijke Jordaanoever. Geen Israëlische leider is bereid of geschikt voor het verwijderen van 100000 huizen van de Israëli's uit de Westelijke Jordaanoever. De evacuatie van slechts 8,100 Israëli's uit de Gazastrook in 2005 vereiste 55000 IDF-troepen--de grootste Israëlische militaire operatie sinds de Yom Kippur-oorlog van 1973 -- en het was zeer traumatisch. Eenentwintig Israëlische nederzettingen werden destijds ontmanteld; zelfs de lichamen van Israëli's die in Gaza waren begraven werden verwijderd. In 2007 werd er in wezen een staatsgreep gepleegd in Gaza door de terroristische organisatie Hamas. Nu ligt er 44 kilometer van Tel Aviv een entiteit die de vernietiging van Israël hoog in het vaandel heeft staan, samenwerkt met het antisemitische Iran en een enorm arsenaal aan raketten bezit. Raketaanvallen vanuit Gaza zijn toegenomen nadat Israël zich terugtrok. Het aantal resoluties van de VN tegen deze raket-aanvallen? Nul. Zijn er in de geschiedenis voorbeelden van dergelijke aanvallen? Ja, denk aan de Duitse raketaanvallen op Londen in 1941, die werden beantwoord met de vernietiging door de geallieerden van Hamburg, Dresden en andere Duitse steden. Toen Israël echter repressailles uitvoerde op Gaza, was de "internationale gemeenschap" theatraal geschokt. De terugtrekking van Israël uit Zuid-Libanon heeft ook aan de noordelijke grens van Israël, in Zuid-Libanon, de positie van de terreurbeweging Hezbollah versterkt. Dit leidde in 2006 tot een openlijke oorlog, uitgelokt door Hezbollah met onophoudelijke raket-aanvallen op Noord-Israël. Hezbollah heeft zich na de oorlog met hulp van Syrie en Iran in rap tempo herbewapend en beschikt nu over maar liefst 60000 raketten die een bedreiging vormen voor steden als Jeruzalem en Tel Aviv. Een leider van Hezbollah heeft gezegd: "het verzamelen van de Joden in Israël bespaart ons de moeite van het wereldwijd najagen."
De vele Russische immigranten in Israel - een miljoen immigranten zijn afkomstig uit de voormalige Sovjet-Unie, vandaag de dag spreekt een zesde van de Israëli's Russisch - begrijpen niet dat hun nieuwe vaderland, dat in een half uur met de auto kan worden doorkruist, zelfs maar zou willen praten over het opgeven van gebied aan de schijnbaar eeuwigdurende vijanden. Deze immigranten weten dat Rusland alleen vanwege de strategische ruimte in staat was Napoleon en Hitler te verslaan. Netanyahu echter stemt in met een twee-statenoplossing maar zegt dat de Westelijke Jordaan oever weliswaar Palestijnse staat moet worden maar dan wel een gedemilitariseerde staat. En om te voorkomen dat er raketten en andere wapens worden ingevoerd zou Israël militair aanwezig moeten blijven aan de oostelijke grens van de Westelijke Jordaanoever, de grens met Jordanië. Anders zal er, na Iran en Gaza, een derde Islamitische Republiek ontstaan. En wat erger is, een tweede die grenst aan Israël.
Grote vraag is en blijft: waar gaan de onderhandelingen toe leiden? Onderhandelingen over wat? Voorzichtigheid is geboden. De toekomst van de onafhankelijke joodse staat Israel hangt ervan af. We zullen het kritisch volgen.

Bron: George F. Will, Washington Post