-      O    p    r   o    e     p    -  

 

Op 25 juni aanstaande is het precies 4 jaar geleden dat de Israëlische soldaat Gilad Shalit door palestijnen werd ontvoerd. Hij werd gekidnapt door palestijnse militieleden (vermoedelijk van de terreurbeweging Hamas) die vanuit Gaza een tunnel hadden gegraven naar Israël om daar een aanslag te plegen. Gilad was aanwezig bij de Israëlische grensovergang Kerem Shalom aan de zuidzijde van de Gazastrook. De palestijnse militanten doodden bij hun actie twee Israëlische militairen en sleurden de toen 19-jarige Gilad Shalit mee. Vanaf het moment van de ontvoering zijn er optelbare pogingen gedaan om hem vrij te krijgen echter tot op heden helaas zonder resultaat. Ondanks de militaire inval door Israël op 28 juni 2006 in de Gazastrook (Operatie Zomerregens), onderhandelingen door Israel over zijn vrijlating met de hulp van een Duitse bemiddelaar en verregaande bereidheid van Israël om palestijnse gevangenen te ruilen voor vrijlating van Shalit is er tot op heden geen spoor van de ontvoerde militair. De radicale islamitische terreurbeweging Hamas, die sinds 2005 (na de volledige Israëlische terugtrekking uit Gaza) de dienst uitmaakt in de kuststrook, geeft het Rode Kruis of anderen geen toestemming de nu 23-jarige gijzelaar te bezoeken. Wel zijn er tekenen van leven van Gilad, waaronder een video-boodschap.
Wat vooral opvalt is het zwijgen van de internationale politiek. Kleinschalige activiteiten en uitspraken op persoonlijke titel zijn er wel maar het ontbreekt aan een gecoördineerde internationale actie om de vrijlating van Shalit te bewerkstelligen. Gelet op de internationale media-aandacht voor de ontvoerde militair en de berichtgeving over de onderhandelingen voor een gevangenenruil is het op z’n zachtst gezegd vreemd dat er in Nederland niet meer aandacht wordt gegeven aan de gruwelijke ontvoeringszaak. Ongetwijfeld heeft dit te maken met de opvatting bij sommigen dat Israël schuld heeft aan het onverminderd voortdurende conflict met de palestijnen maar het blijft vreemd dat iedere empathie voor, ieder menselijk medeleven met Gilad ontbreekt.
Hoe anders was dat in het geval van de ontvoering van Ingrid Betancourt, lid van de Colombiaanse senaat die in 2002 werd ontvoerd door de Colombiaanse communistische guerrillagroepering FARC en pas in 2008 door het Colombiaanse leger werd bevrijd. In maart 2004 reikte prinses Máxima de Geuzenpenning aan Betancourt uit. Haar moeder nam deze voor haar in ontvangst.
Of de ontvoering van de Nederlandse hulpverlener Arjan Erkel in de zomer van 2002. De medewerker van Artsen Zonder Grenzen werd twintig maanden in benarde omstandigheden vastgehouden in de moslimrepubliek Dagestan in de Kaukasus. In die tijd ging zijn naam de hele wereld over. Bush, Putin, Chirac, Balkenende en zelfs Angelina Jolie hebben voor zijn vrijlating gepleit.
Hoe schrijnend stil is het dan rond Gilad Shalit. Dat moet veranderen. Een 23-jarige onschuldige dienstplichtige militair mag niet het slachtoffer worden en blijven van het politieke conflict in het Midden-Oosten. Shalit mag niet ten slachtoffer vallen aan de politiek van een terreurbeweging die uit pure berekening niet geïnteresseerd lijkt in een spoedige vrijlating.
Meer internationale aandacht voor Gilad Shalit zal de druk op zijn ontvoerders vergroten. Vraag om deze aandacht bij ieder die u kent. Van journalisten tot politici, van uw kennissen tot uw werkgever, van VIP’s en bekendheden tot uw familie en vrienden. Internet is een geweldig medium met een enorm bereik. Internet kan machtig zijn en misschien wel een aanzet tot de vrijlating van Gilad Shalit.
Verspreid daarom massaal bovenstaand bericht. In de hoop op een spoedige vrijlating van Gilad Shalit

De meeste objectieve waarnemers in de wereld vergapen zich aan de efficiëntie en vrijgevigheid van Israël bij de medische hulpverlening in het rampgebied Haïti. Toch grijpen sommige kwade krachten deze humanitaire inspanningen van Israel aan en gebruiken het als een gelegenheid om hun aanvallen op de joodse staat onverminderd voort te zetten. Ongeacht wat Israël doet, om het land te demoniseren nemen neo-nazi's een scherpe bocht naar rechts en neo-stalinisten/communisten/socialisten een scherpe bocht naar links.

De neo-nazi website ReportersNotebook.com heeft een blog geplaatst getiteld "De Zionisering van rampenhulpverlening". De site beschuldigt Israël van "exploitatie van het lijden van de arme, weerloze Haïtianen ten bate van het Israëlische triomfalisme." De neo-nazi's verwijten Israël dat het alleen medische hulp verleent aan Haïti om de aandacht af te leiden van haar misdaden tegen de palestijnen.
Politiek extreemlinks, zelfs in Israël, klaagt dat Israël geen medische hulp zou moeten sturen naar een plek aan de andere kant van de wereld. In plaats daarvan zou Israel hulp moeten versturen naar de nabijgelegen Gazastrook.

De New York Times gaat in een doordachte analyse van de overigens beperkte controverse in Israel rond de steun aan en het sturen van haar beperkte middelen naar het verre Haïti volledig voorbij aan het verschil tussen steun aan Haiti en steun aan de nabijgelegen Gazastrook. Haïti is niet in oorlog met Israël. Haïti heeft niet gezworen een strijd te zullen voeren die moet leiden tot de vernietiging van Israël. Haïti heeft geen 8000 raketten op Israëlische burgers afgeschoten. Gaza, aan de andere kant heeft een door het palestijnse volk gekozen Hamas-regering die dat wel heeft gedaan en nog steeds doet. Bovendien gaat de vergelijking niet op tussen de tienduizenden Haïtianen die slachtoffer zijn geworden van een natuurramp en de mensen in Gaza die in wezen lijden aan een zelf toegebrachte wond.

Ook de eeuwige vijanden van Israël benadrukken het verschil tussen het kleine Israël dat weinig natuurlijke bronnen heeft aan de ene kant en de grote, rijke Arabische en islamitische landen aan de andere kant. Terwijl Israël diep in de schatkist moet tasten om de mankracht te leveren voor de medische bijstand ontbreekt in de Arabische en islamitische landen in het algemeen iedere bereidheid tot actie als het gaat om humanitaire hulpverlening. Dit geldt niet alleen nu in Haïti, een overwegend katholiek land, maar het was ook het geval toen de tsunami en andere natuurrampen overwegend islamitische naties troffen.

Voor degenen die beweren dat Israël deze steun aan Haïti geeft uit egoïstische motieven zijn er twee antwoorden. Eerst een realistisch antwoord: Alle landen hebben belangen en allen handelen, althans ten dele, uit eigen belang. Wanneer de Amerikaanse regering wordt gevraagd de miljarden dollars aan buitenlandse steun te rechtvaardigen reageert het land over het algemeen door te stellen dat deze subsidies de belangen van de Verenigde Staten dienen. Als het gaat om Israël wordt er echter altijd een dubbele standaard toegepast. Israël mag klaarblijkelijk alleen uit altruïstische motieven handelen terwijl alle andere landen recht hebben een altruïsme gecombineerd met een eigen belang na te streven. Het tweede antwoord is dat Israël in Haïti veel meer doet dan nodig zou zijn om aan de eigen belangen te voldoen. Israel zendt meer steun per hoofd van de bevolking dan enig ander land in de wereld. De steun wordt gegeven met buitengewone efficiëntie en effect. Is het niet op zijn minst mogelijk dat de millennia-lange joodse traditie van tzadakah - dat wil zeggen, liefdadigheid gebaseerd op rechtvaardigheid - ten minste een deel van de verklaring is voor de vrijgevigheid van Israël?

Het feit dat zo veel Israëli's pleiten voor medische en andere hulp aan Gaza ondersteunt deze laatste theorie. Is er ooit een ander land in de geschiedenis van de wereld dat medische en andere hulp aan een volk schenkt met wie het in oorlog is - steun te verlenen aan mensen die zich schuldig maken aan raketaanvallen en andere vormen van terrorisme? Nogmaals, een dubbele standaard. De realiteit is dat Israël heel gul zal zijn aan de bevolking van Gaza indien zij zal stoppen met het ondersteunen van de aanvallen op Israëlische burgers, stopt met het opleiden van zelfmoordmartelaren en stopt met het aanmoedigen van hun kinderen tot het plegen van misdaden tegen Israel. Het bewijs is het contrast tussen Gaza en de Westelijke Jordaanoever; dit laatste gebied heeft vandaag de dag een aantrekkende economie, betere condities en leefomstandigheden en zowel de vrijheid van reizen en de beschikbaarheid van gezondheidszorg zijn beter dan in menig Arabisch of islamitisch land in het gebied. De opbrengst van vrede die het palestijnse volk zal hebben na het maken van vrede met Israël is niet te overzien.

Dus het is terecht als Israël wordt bekritiseerd als het niet voldoet aan de algemeen geldende internationale normen, maar het land moet ook lof ontvangen wanneer het inspanningen verricht hoger dan die normen; het geven van steun die vele levens heeft gered. Israël zal ramphulp blijven geven ongeacht hoe de wereld reageert, omdat de Israëli's begrijpen hoe het voelt om te lijden onder rampen. Maar het is niet meer dan billijk dat Israël niet veroordeeld wordt voor haar humanitaire inspanningen en dat de Israelische steun aan Haïti niet worden gebruikt als opnieuw een gelegenheid om een dubbele standaard toe te passen.

Bron: Double Standard Watch: For bigots, Israel can do no right; Alan M. Dershowitz in de Jerusalem Post

Het is niet onze gewoonte om keer op keer dezelfde personen of groeperingen onder het vergrootglas te leggen. Dat lijkt dan al snel op een heksenjacht en daar willen we ons niet aan schuldig maken. Maar de eenzijdige berichtgeving door Een Ander Joods Geluid (EAJG) vraagt om een reactie. Een reactie die kristalhelder maakt in welke richting EAJG zich beweegt en vooral ook in welke kringen. Niet dat dit niet mag maar het zal voor iedereen maar duidelijk zijn.
Op 18 januari bericht EAJG op haar website over een panelgesprek met EAJG´s Alfred Feberwee. Het gesprek ging over de Gaza Freedom March, de "vredesmars" die internationale manifestanten hielden in Egypte ter gelegenheid van de herdenking van Israëls militaire inval in de Gazastrook of zoals velen vinden de militaire operatie Cast Lead tegen het palestijnse terrorisme van de islamitische terreurbeweging Hamas. Het artikeltje op de site van EAJG verwijst naar de uitzending die te vinden is op de website van de Nederlandse Islamitische Omroep. In de inleiding van de uitzending wordt gesproken over de Israelische invasie in Gaza (en uiteraard met geen woord over de jarenlange schending van internationale conventies door de Hamas-raketaanvallen op Israelische burgergemeenschappen in Zuid-Israel en de ontvoering van een Israelische soldaat vanaf Israelisch grondgebied, beide zaken zijn flagrante schendingen van de Israelische soevereiniteit).
Feberwee zit aan tafel met vertegenwoordigers van Steun Palestina en het Nederlandse palestina-comite. De kijker ziet verbazing aan de paneltafel over het feit dat juist de Egyptische autoriteiten de manifestanten hebben tegengehouden aan de grens van het "heilige land" Palestina. En de kijker hoort vervolgens aan dat het vooral de kinderen in Gaza zijn die getraumatiseerd zijn. Juist aan de palestijnse kinderen moet speciale aandacht worden besteed in het kader van de rechten van het kind. Uiteraard geen woord over de door Hamas-raketten getraumatiseerde Israelische kinderen maar dat zijn dan ook joodse kinderen en daarmee minder interessant.
Feberwee noemt operatie Cast Lead een misdadige inval. Hij leest een verklaring voor waaruit compassie blijkt voor de Gazanen, bijna alsof het om een onschuldig volk gaat. Niet het volk dat gewapend de strijd voert tegen Israel en haar burgers, niet het volk dat een regiem koos dat vrijheid onderdrukt en tegenstanders doodt. Een regiem dat haar burgers gebruikte als menselijke schilden tijdens de gevechten.
De bijdrage van Feberwee blijft verder beperkt tot lippendienst aan de pro-palestina activisten. Hij geeft toe dat EAJG het eens is met de twee debatvoerders en deze maken dankbaar gebruik van de aanwezigheid van EAJG om hun gelijk te halen. Als zelfs de joden zelf vinden...... En Feberwee weet nog wel wat verschrikkelijke dingen te vertellen die zijn gebeurd tijdens de operatie Cast Lead. Zijn eenzijdige verhaal zou Israel moeten schaden maar leidt tenslotte alleen naar de zekerheid dat Feberwee moet lijden aan een enorme joodse zelfhaat. Zozeer zelfs dat hij tijdens de uitzending niet de gelegenheid neemt om ook de joodse kinderen te noemen die onschuldig slachtoffer zijn van islamitische terreur. Dat is geen kwestie van even vergeten maar van bewuste verzwijging.
Een zelfhaat die al eerder bleek toen hij zich voorstander toonde van een dialoog met de terreurbeweging Hamas die in haar handvest nog steeds de vernietiging van de staat Israel nastreeft en tijdens een discussie met arabist Jan Jaap de Ruiter ten tijde van de militaire operatie in Gaza. 't Is maar dat u het weet.

In haar eerste bijdrage in het nieuwe jaar 2010 uit Een Ander Joods Geluid (EAJG) kritiek op rabbijn Raphael Evers die op de website van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap (NIK, de koepelorganisatie van het orthodox-joodse leven) onder de kop "Ik ben Rabbijn Evers" op geregelde tijden een joodse opinie geeft op diverse maatschappelijke thema's. Hoewel het duidelijk is dat de geventileerde mening die van de rabbijn is wil EAJG met nadruk aangeven dat zij zich niet achter die mening kan scharen. Evers is, anders dan de vertegenwoordigers van EAJG, een boegbeeld van de joodse bevolkingsgroep in Nederland. Het is goed dat Nederlandse joden laten horen hoe zij over bepaalde zaken denken. Natuurlijk denken niet alle joden overal hetzelfde over, net zo als niet alle socialisten achter de uitspraken van Wouter Bos staan of alle liberalen achter Mark Rutte. Er is voldoende ruimte voor een eigen (joodse) mening, in Nederland kan dat gelukkig, er is ruimte voor nuancering. De diverse media en websites, joods en niet-joods, geven daarvoor in de open Nederlandse samenleving voldoende redactionele ruimte.     

EAJG lijkt echter jaloers op de aandacht die Evers krijgt en graaft zich in als het gaat om het najagen van haar doel zoveel en zovaak mogelijk te laten horen dat er joden zijn in Nederland die....ja die wat eigenlijk? Zich niet scharen achter Israel? Exclusief opkomen voor een onafhankelijke palestijnse staat in Gaza, Judea en Samaria? Alles aanvallen wat in veler ogen exclusief joods is? 

Zo schreef Rabbijn Evers in de Volkskrant van 4 januari op de Forumpagina een artikel onder de kop: ‘Herdenken met de Duitsers, ik kan het niet’. Een gevoelig onderwerp, niet alleen in joodse kring maar ook daarbuiten. Zo zullen er vele voormalige verzetsstrijders zijn die eveneens niet zitten te wachten op Duitse deelname aan de herdenkingen van de Tweede Wereldoorlog. EAJG is er al uit, althans de schrijver van het stuk, want het is maar de vraag of alle EAJG'ers zich achter zijn mening kunnen scharen. Jaap Hamburger, voorzitter van EAJG, geeft aan dat hij deel uitmakend van de tweede generatie joodse oorlogsslachtoffers een voorstander is van Duitse deelname aan de herdenkingen. Hamburger vindt zichzelf geen slachtoffer en wat hem betreft is de Duitse ambassadeur welkom op de Dam. Prima van Hamburger, stoere uitspraak, duidelijke taal. Maar voor vele anderen ligt het iets ingewikkelder en daar moet Hamburger ook begrip voor opbrengen. En precies voor deze groep en namens deze groep heeft Rabbijn Evers geschreven toen hij zich de vraag stelde of er wel voldoende wordt gedacht aan de gevoelens van de eerste en de tweede generatie slachtoffers  (joden, verzetsstrijders en andere gewone burgers) van de Duitse terreur. Hamburger plaatst rabbijn Evers in een bepaalde hoek, de hoek van de onverdraagzamen, de hoek van de onverzettelijken. En Hamburger doet er nog een schepje bovenop als hij aangeeft dat het Rabbijn Evers was die vorig jaar SP Tweede Kamerlid Harry Van Bommel het recht ontzegde om aanwezig te zijn op de Auschwitzherdenking in het Wertheimpark in Amsterdam. Van Bommel overigens die in een pro-Hamas demonstratie voorop liep terwijl er om hem heen anti-joodse leuzen werden geroepen, leuzen die Van Bommel toevallig niet had gehoord. Van Bommel die niet overloopt van joodse sympathie maar als statement natuurlijk wel aanwezig wil zijn bij de Auschwitz-herdenking. En daarmee is de redenatie van Hamburger rond: Evers is een conservatieve, onverdraagzame jood die zich opstelt achter de Staat Israel ("op ondubbelzinnige en niet mis  te verstane wijze een pleitbezorger betoond van het optreden van Israël, eerst  van de woeste aanval in 2006 op Libanon, daarna van de niet minder brute overval in 2009 op Gaza. Een vurige voorstander, niet geremd door enige twijfel vooraf, of bedenking achteraf") en mensen als Van Bommel nodeloos afvalt en bekritiseerd. Dat mag hij vinden maar Hamburger gaat een stap te ver als hij tenslotte opmerkt dat van mening is dat Rabbijn Evers zelf zijn aanwezigheid bij de jaarlijkse Auschwitz-herdenking eens duchtig tegen het licht moet houden. Je kunt het oneens zijn met Evers, met zijn standpunten over Israel en de situatie in het Midden-Oosten. Maar het doel van Hamburger is overduidelijk; laten zien dat er joden zijn die de belangen van Israel niet verdedigen, die bereid zijn het bestaan van een onafhankelijke joodse staat Israel op te offeren voor palestijnse belangen, die joodse gevoeligheden niet serieus nemen. Waarlijk een joodse tegenbeweging. Een soort verzetsbeweging maar dan wel in het veilige Nederland, op veilige afstand van waar het echt pijnlijk zou kunnen zijn.

Hamburger heeft zijn pro-palestijnse hart weer kunnen luchten, een hart dat is vervuld met joodse zelfhaat.   

De Nederlandse media hebben er wederom nauwelijks aandacht aan besteed, de raket-aanvallen afgelopen week op Zuid-Israel. Ineens was er om onverklaarbare redenen een stijging in het aantal palestijnse raketaanvallen uit het door de terreurbeweging Hamas bestuurde Gaza, zo'n 20 raketten in totaal. De raket-aanvallen zijn een schending van de Israelische soevereiniteit. Zo werden afgelopen donderdag vanuit Gaza tenminste tien mortiergranaten afgevuurd op Zuid Israel; ze landden in de noordwestelijke Negev, bij de kust en bij de Kerem Shalom-grensovergang. Dit is juist de overgang waarlangs hulpgoederen Gaza binnenkomen en palestijnse landbouwproducten (via Israel) worden geexporteerd; er stonden op het moment van de aanval tientallen vrachtwagens met goederen te wachten. Na de beschieting werd de grensovergang uiteraard door Israel gesloten. Op diezelfde donderdag landde een Qassamraket vlakbij de Israelische stad Ashkelon en werd een IDF-grenspatrouille beschoten met een anti-tankraket. Hierbij vielen gelukkig geen gewonden.
Eerder die week had het Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) Russische Grad-raketten op Zuid-Israel afgeschoten en beschoot het Popular Resistance Committees (PRC) legervoertuigen met mortiergranaten. Het lijkt erop alsof aan Hamas gelieerde militante terreurbewegingen het conflict zoeken en Israel uitdagen. De internationale gemeenschap zwijgt en een veroordeling van de aanslagen blijft uit. Ondertussen wordt Israel nauwlettend in het oog gehouden en werd een Israelisch antwoord scherp veroordeeld. Premier Netanyahu waarschuwde echter direct na de raket-aanvallen dat Israel elke volgende aanval zou beantwoorden. Israel heeft uiteraard het recht haar burgerbevolking te beschermen.
Na de aanvallen van afgelopen donderdag gooide de Israelische luchtmacht duizenden folders uit boven Gaza om de bevolking te waarschuwen dat zij uit de buurt van de grens moest blijven en smokkeltunnels moesten mijden. Op een van de folders stond een kaart die aangaf waar het onveilig was.
Donderdagnacht voerde de IDF, zoals aangekondigd, een serie gerichte luchtaanvallen uit op Gaza City, Khan Younis en Rafah in de Gazastrook. Er waren vier doelen: een tunnel van de Gaza naar Israel, een wapenfabriek en twee smokkeltunnels naar Egypte. Bij de Israëlische verdedigingsaanvallen in de Gazastrook kwamen drie Palestijnen om het leven. Een van hen is een veertienjarige jongen.
De terroristen lijken een oude strijdmethode te hebben hervat. Voor de Israelische militaire operatie Cast Lead eind 2008 - begin 2009 werden grensovergangen regelmatig door palestijnse terroristen beschoten en dan uiteraard door Israel om veiligheidsredenen gesloten. Dat gebeurde afgelopen donderdag opnieuw na de beschieting van Kerem Shalom.
De grensovergang is volgens een regeringscommunique 'tot nader order' gesloten. Ondertussen blijft Egypte de doorgang van hulpgoederen voor Gaza blokkeren. Egypte is bezig met de bouw van een muur die Gaza volledig afsluit. Er is sprake van een groeiende spanning tussen palestijnen en Egypte en pro-palestijnse activisten voeren een harde strijd met Egyptische politiemannen en grenswachters.

De recente kritische uitspraken van het nieuwe hoofd buitenlandse zaken van de Europese Unie Catherine Ashton, waarin zij kritiek uit op Israel heeft opnieuw de internationale aandacht gevestigd op Jeruzalem en de nederzettingen. Echter, er lijkt weinig kennis en begrip voor Israel's rechten op wat in de volksmond "de bezette gebieden" genoemd wordt, maar wat in werkelijkheid "betwiste gebieden" zijn. 

Dit alles omdat het gebied dat tegenwoordig bekend staat als de Westbank niet kan worden aangemerkt als "bezet" in de juridische zin van het woord omdat het geen juridische status had voordat Israel het gebied veroverde tijdens de zesdaagse oorlog in 1967. In tegenstelling tot wat sommigen geloven heeft er nooit een palestijnse staat bestaan noch enig ander land met Jeruzalem als hoofdstad ondanks het feit dat het gebied honderden jaren onder islamitische heerschappij stond.

De naam "Westbank" (Westelijke Jordaanoever) werd voor het eerst gebruikt in 1950 door de Jordaniers toen zij het gebied annexeerden en een onderscheid wilden maken met de rest van het land Jordanie dat op de oostelijke oever van de Jordaan ligt.

De grenzen van het gebied werden een jaar eerder bepaald, tijdens de bestandsovereenkomst tussen Israel en Jordanie, een bestandsovereenkomst die de oorlog tussen beide landen beeindigde die begon in 1948 toen vijf Arabische legers de pas ontstane, nieuwgeboren joodse staat binnenvielen. Het was opp aandringen van Jordanie dat de bestandslijn van 1949 niet werd aangemerkt als internationaal erkende landsgrens maar slechts als een bestandslijn die twee legers van elkaar scheidde. De bestandsovereenkomst beschreef specifiek: "Geen onderdeel van deze overeenkomst zal op enige manier ten voordele zijn van een van beide partijen als het gaat om rechten, eisen of positie bij de vreedzame regeling van de palestijnse kwestie omdat de voorwaarden van deze overeenkomst exclusief worden opgesteld uit militaire overwegingen". De grens werd de beroemde "groene lijn" zo genoemd omdat de militaire afgevaardigden tijdens de onderhandelingen over de bestandsovereenkomst de grens met een groene pen op een kaart tekenden. Na de zesdaagse oorlog, toen opnieuw Arabische legers probeerden de joodse staat Israel te vernietigen en Israel als gevolg daarvan de Westbank en andere gebieden veroverden, trachtte de VN een definitieve oplossing voor het conflict te vinden. VN-veiligheidsraad resolutie 242 is waarschijnlijk het meesyt verkeerd begrepen document in de internationale politiek. Terwijl velen, vooral de palestijnen, het idee aanhangen dat de resolutie eist dat Israel alle gebieden teruggeeft buiten de groene lijn, is de realiteit een hele andere. De resolutie roept op tot "vrede binnen veilige en erkende grenzen" echter doet geen uitspraak waar deze grenzen liggen of zouden moeten liggen.

Het is belangrijk om eerst te kijken naar de intenties van de opstellers van de resolutie voordat we kijkennaar andere interpretaties.

Eugene V. Rostow was in 1967 de Amerikaanse staatssecretaris voor politieke zaken en mede betrokken bij het opstellen van de resolutie. Hij verklaarde in 1990: "Security Council Resolution 242 en (vervolgens U.N. Security Council Resolution) 338... berust op twee principes, Israel mag de gebieden administratief beheren totdat de Arabische buren vrede maken; zodra de vrede is getekend moet Israel zich terugtrekken achter "veilige en erkende grenzen", die echter niet dezelfde hoeven te zijn als de bestandsgrens van 1949"

Lord Caradon, toentertijd de Britse VN-ambassadeur en mede-opsteller en aanbieder van de resolutie zei in 1974 onomwonden dat "het fout zou zijn om van Israel te verlangen dat het zich terugrekt naar de grenzen van voor 4 juni 1967 omdat deze grenzen ongewenst en kunstmatig waren."

De toenmalige Amerikaanse VN-ambassadeur, de voormalige rechter van het hooggerechtshof Arthur Goldberg, maakte de zaak nog duidelijker toen hij in 1973 verklaarde dat "de resolutie spreekt van een terugtrekken uuit bezet gebied zonder de matre van terugtrekking te definieren." Dat zou kunnen inhouden "dat Israel zijn troepen niet volledig terugtrekt uit bezet gebied omdat gebleken is dat de eerdere/vroegere grenzen van Israel uiterst onveilig zijn gebleken."

Zelfs de Sovjet-afgevaardigde bij de VN, Vasily Kuznetsov, die tegenstander was van de uiteindelijke tekst, gaf toe dat de resolutie Israel het recht gaf "om zijn troepen slechts terug te trekken tot een voor Israel acceptabele grens."

Na de oorlog in 1967, toen joden terugkeerden naar het historische, bijbelse thuisland op de Westbank, ofwel Judea en Samaria zoals het gebied 2000 jaar lang in de wereld bekend was totdat de Jordaniers het van naam veranderden, ontstond de discussie rond de nederzettingen. Rostow echter vond geen juridische bezwaren tegen joodse bewoning van de gebieden. Hij beriep zich erop dat de Britse mandaatsverordeningen nog steeds van toepassing zijn op de Westbank. Hij zei: "het joodse recht zich te vestigen in Palestina westelijk van de rivier de Jordaan, dat is Israel, de Westbank, Jeruzalem is onweerlegbaar. Dat recht is nooit tenietgedaan en kan niet worden tenietgedaan behalve door een erkende vrede tussen Israel en haar buren." Er is geen internationaal bindende verordening van toepassing op dit gebied die het recht op joodse vestiging teniet doet.     

En toch is er de opvatting dat Israel gestolen land bezet en dat de palestijnen de enige zijn met nationale, legale en historische rechten op dit gebied. Niet alleen is dit moreel en feitelijk onjuist maar hoe meer deze aanname wordt geaccepteerd hoe minder de palestijnen zich genoodzaakt voelen om naar de onderhandelingstafel te komen.

Uitspraken zoals gedaan door Lady Ashton's zijn niet alleen onjuist, ze duwen een oplossing door onderhandelingen verder weg. 

 

In april 2009 wordt een publiciteitscampagne gehouden om Hamas van de EU-lijst van internationale terreurorganisaties te halen.      

Soms duurt het even voordat een mens inziet dat zijn eerder ingenomen standpunt niet de juiste is. Het is echter nog meer bewonderenswaardig als een mens deze onjuiste aanname publiekelijk toegeeft. Jimmy Carter, de voormalige Amerikaanse president, komt terug op eerder ingenomen standpunten over het conflict in het Midden-Oosten. Hij heeft publiekelijk zijn verontschuldigingen aangeboden aan de Amerikaans-joodse gemeenschap voor het stigmatiseren van Israel en heeft om vergeving gevraagd voor zijn uitspraken. "We moeten de door Israel bereikte doelen erkennen met name omdat ze bereikt zijn onder zeer moeilijke omstandigheden", zo schrijft Carter in een brief aan de joodse gemeenschap. "We mogen niet toestaan dat kritiek op Israel met het doel een betere verstandhouding met de arabieren te bereiken het land stigmatiseren. Ik bied mijn verontschuldigingen aan voor alle woorden en daden van mij die dit bewerkstelligd hebben".

Carter heeft in het verleden veel stof doen opwaaien door de politiek van Israel in Samaria en Judea te vergelijken met de apartheidspolitiek van Zuid-Afrika. Hij schreef daarover in zijn boek "Palestine: Peace Not Apartheid". 

We schreven daarover in onze weblog op 15 april 2008 nadat Carter de Israelische autoriteiten ervan had beschuldigd dat zij hem verhinderden naar de door Hamas gecontroleerde Gaza-strook te reizen. Met name de geplande ontmoeting van Carter in de Syrische hoofdstad Damascus met Hamas-kopstuk Khaled Meshaal maakte dat hij een zeer koele ontvangst kreeg bij aankomst in Israel. Maar ook enkele stellingen van Carter in zijn eerder genoemde boek zetten in Israël kwaad bloed. Zo vergeleek Carter de "bezetting" van de Palestijnse gebieden met het vroegere apartheidsregime in Zuid-Afrika. Na de publicatie van zijn boek en zijn ongefundeerde beschuldigingen aan het adres van Israël ontstond er een enorme internationale storm van protest en kritiek. Ondanks beschuldigingen van anti-semitissme hied Carter steeds vast aan zijn mening dat Israël de palestijnen op de westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook onderdrukt en probeert hun land te koloniseren. 

Door zijn brief nuanceert de voormalige president nu zijn uitspraken en al heerst er alom tevredenheid over de knieval, scepsis overheerst. In een ingezonden brief in het Israelische dagblad Ha'aretz roept een lezer Carter op zijn oude boek te verbranden en een nieuw boek te schrijven.       

Het leek zo dichtbij. De vrijlating van de ontvoerde Israelische militair Gilad Shalit was het onderwerp in de Israelische en internationale media. De diverse betrokken partijen waren zich heel goed bewust van het feit dat iedere uitspraak over de in 2006 door de terreurbeweging Hamas ontvoerde Shalit breed zou worden uitgemeten in alle media en er werd dus meer dan lustig gebruik gemaakt van deze mogelijkheid van gratis publiciteit. Een wilde geruchtenstroom over de vrijlating, de termijn waarop Gilad zijn vrijheid zou herkrijgen, de politieke implicaties, de verblijfplaats van Gilad en de voortgang van de onderhandelingen deden de lezers en kijkers duizelen. Het was moeilijk niet mee te gaan in de stroom positieve berichten. Een snelle vrijlating leek eminent.

Het stof is inmiddels een beetje neergedaald en Gilad Shalit zit nog steeds in gevangenschap. Hij is bezig met zijn 1259e dag en er lijkt nog geen beweging, geen echte doorbraak in de onderhandelingen. Het spel draait nu om de details. De namen van vrij te laten palestijnse gevangenen, de aantallen en nu ook de woonplaatsen van de gevangenen. De palestijnen proberen het onderste uit de kan te halen. De machtsbeluste Hamas is dronken van de ongekende rol die zij nu speelt. Israel hangt, na de toezegging de gevraagde aantallen palestijnse gevangenen vrij te laten, aan een touwtje en bungelt hulpeloos. Hamas scherpt haar eisen telkens iets aan en weet daarmee iedere keer weer een doorbraak en de uiteindelijke vrijlating van de 23-jarige soldaat te voorkomen. Hamas weet ook dat haar rol internationaal is uitgespeeld als Shalit terug is in Israel bij zijn familie. Shalit is de laatste troef die Hamas in handen heeft nu zij heeft verklaard niet langer Israel te zullen belagen met raketten en zij, na de Israelische aanval op Gaza en de Israelische afsluiting van de grensovergangen met Gaza, niet langer in staat is terreur uit te oefenen in Israel.

De palestijnse president Abbas is geschrokken wakker geworden en realiseert zich plotseling dat hij de boot gaat missen en de slag om de palestijnse macht. Hamas heeft alle troeven in handen. Daarom doet ook Abbas nu een duit in het zakje door de stopzetting van de bouw in Israelische nederzettingen in Samaria en Judea voorwaarde te maken voor de vrijlating van Shalit. Nieuwe spelers, nieuwe eisen aan Israel. De eis van Abbas kan duiden op twee zaken: 1. Abbas heeft contact met Hamas en speelt het spel mee waardoor de winst uiteindelijk nog groter zal zijn of 2. Abbas speelt blufpoker en probeert winst te halen uit een zaak waar hij eigenlijk geen invloed op heeft.

Welk van bovenstaande twee scenario's ook waar is, Abbas speelt met vuur. Als hij inderdaad contact heeft met Hamas loopt hij het gevaar dat hij zijn status van gematigd politicus en daarmee zijn geloofwaardigheid verliest. Het risico bestaat dat hij dan geen gesprekspartner meer is van Israel en daarmee zet hij zichzelf buiten spel. Israel praat met Abbas omdat hij wordt gezien als een gematigd politicus, dit in tegenstelling tot de Hamas-terroristenleiders die vernietiging van de joodse staat Israel openlijk belijden. Israel heeft Abbas niet nodig, Abbas Israel wel. Als hij slechts probeert als derde speler een deel van de winst op te strijken komt hij in conflict met Hamas die zich de kaas niet van het brood zal laten eten. De animositeit tussen beide groeperingen kan dan in alle hevigheid weer aan de oppervlakte komen  en leiden tot een verwijdering van beide partijen en een opdeling van palestijnen en daarmee de verkwanseling van palestijnse belangen.

Er is in dit verhaal maar één slachtoffer en dat is Gilad Shalit. Hij wordt nog steeds vastgehouden, op een onbekende plek. Het contact met familie of de internationale hulporganisatie Rode Kruis wordt hem onthouden. Zijn recht als militair op naleving door Hamas van internationale afspraken wordt hem onthouden. Hij is slachtoffer van een palestijns politiek spel. De wereld kijkt toe en niemand lijkt in staat of bereid iets te doen. Als Hamas zich houdt aan de oorspronkelijke eisen en afspraken of wordt gedwongen zich daaraan te houden zal Gilad Shalit snel terugkeren naar zijn familie.